تنها صداست که می‌ماند؛ بدرود آقای راوی…

صدایی بود؛ می‌آمد و می‌نشست بر جان آدمی. بی‌ادا، محکم؛ همچو رقص ساقه‌های نیشکر در نسیم صبحگاهی. صدایش هنوز در نیشکر می‌پیچد؛ در سالن‌ها، بر پرده‌ها، در قاب «مردان نیشکر»، میان تصویر مزارع سبز. آنجا که آهسته اما پرصلابت می‌گفت: «و این، روایتِ تاریخ نیشکر ...